Rèbètica
Rond 1920 begonnen de arme mensen van de Griekse gemeenschap liederen te zingen van een speciaal type. Het waren melanchonische liederen met een varia van thema's: liefde, armoede, gevangenis, de underworld...en gingen over de laagste sociale klasse van de bevolking. Deze liederen waren gekend als Rebetiko en kenden een populariteit in de periode van de Griekse burgeroorlog (1946-49). Na 1950 zongen alle Grieken deze liederen. De dag van vandaag worden deze liederen niet meer gekomponeerd.
De origine van Rebetiko is veel ouder. Rond midden 1800 waren dit de liederen van de underground. Tot ongev. 1920 werden deze alleen gezongen in de underworld. Deze subcultuur was een segment van de laagste sociale klasse van de bevolking in Griekenland.
Deze mensen werden gekend als Rebetes of mangas. Ze leefden buiten de regels van de traditionele gemeenschap. Een Rebetes bv. trouwde niet, rookte hasjish, hielp de underdog, haatte de politie en kwam zo in het gevang terecht.
De wieg van de Rebetiko stond in de gevangenis en in de hasj-kroegen waar ze in stilte met een schorre ongeforceerde stem de ene vers na de andere zongen. Er was geen refrein en de melodie was simpel. De ene Rebetes begeleide de andere met een baglama of een bouzouki terwijl een andere opstond en danste.
| Powered by Yazoo |
 |